Letselschade bij hondenbeet

Wie is aansprakelijk?

De wet legt de aansprakelijkheid bij de bezitter van de hond, en dat is in de praktijk de baas. Dat staat in artikel 6:179 van het Burgerlijk Wetboek. Twee dingen maken dat artikel sterk:

• Je hoeft geen schuld te bewijzen. De baas kan zich niet verweren met "dat had ik niet kunnen voorzien". Juist het onberekenbare gedrag van een dier is waarvoor hij aansprakelijk is.
• Het ras doet niet mee, en een eerder incident ook niet. Of de hond nooit eerder iets deed, maakt geen verschil.

Wie de lijn vasthield, maakt niet uit. Werd de hond op dat moment uitgelaten door een familielid of een kennis, dan blijft de baas aansprakelijk: de aansprakelijkheid verhuist niet mee.

Bekijk ook onze pagina over letselschade door een dier voor andere situaties.

Is er sprake van eigen schuld bij een hondenbeet?

De aansprakelijkheid staat meestal snel vast. Daarna komt de vraag of jij een deel van de schade zelf moet dragen, en dat is waar de verzekeraar op gaat zitten. Dat heet eigen schuld.

In de meeste situaties speelt dat geen rol. Krantenbezorgers, joggers, spelende kinderen: wie niets anders deed dan daar zijn, heeft de sterkste positie die er bestaat.

Het speelt wel als je het dier zelf hebt benaderd of geprikkeld. Bijvoorbeeld als je je hand door een hek stak waarop een waarschuwingsbord hing, of doorliep terwijl de hond al gromde. Dan blijft de baas aansprakelijk, maar kan de rechter bepalen dat een deel van de schade voor jouw rekening komt.

Let op het verschil. Uitlokking laat je claim niet vervallen; het verandert de verdeling. Een verzekeraar die eigen schuld voorstelt, doet daarmee een openingsbod, en daarover valt te onderhandelen.

Hoe verzamel je bewijs bij een hondenbeet?

Hoe je de eerste uren handelt, bepaalt hoe sterk je claim later staat.

1. Ga naar een arts of de spoedeisende hulp, ook als de wond meevalt. Dat is medisch verstandig vanwege het infectierisico, en de arts legt de wond vast in je dossier. Die registratie is later je bewijs.
2. Vraag de naam, het adres en het telefoonnummer van de baas van de hond. En vraag of hij een aansprakelijkheidsverzekering heeft.
3. Maak foto's van de wond, de plek en de hond als dat veilig kan. Maak later opnieuw foto's van het litteken: het verloop is bewijs.
4. Vraag getuigen om hun gegevens.
5. Doe melding bij de politie. Een melding kan altijd en de politie moet die opnemen. Is er een strafbaar feit, dan kun je aangifte doen; dat beoordeelt de politie.
6. Meld het bijtincident bij je gemeente. Dit is de stap die mensen overslaan en die het meeste oplevert.

Waarom die melding bij de gemeente zo nuttig is

Na een melding kan de burgemeester onderzoek doen en maatregelen nemen: de baas aanschrijven, een aanlijngebod of muilkorfgebod opleggen, en bij ernstige incidenten de hond in beslag nemen. De regels staan in de plaatselijke verordening en veel gemeenten hebben er eigen beleid voor.

En er is een tweede reden. Zo'n traject levert een dossier op: een onderzoek, een vaststelling van wat er is gebeurd, soms een besluit dat aan de baas wordt opgelegd. Dat dossier gebruik je in je schadeclaim. De veiligheidsroute en de schaderoute versterken elkaar dus.

Welke schade wordt vergoed?

Je claim heeft twee delen. Materiële schade zijn de kosten die je kunt aantonen. Smartengeld is de vergoeding voor de pijn, de angst en het verlies van levensplezier.

• Medische kosten, ook toekomstige behandelingen zoals een littekencorrectie
• Reiskosten naar zorgverleners
• Verlies van inkomen als je niet of minder kunt werken
• Kosten van psychologische begeleiding
• Smartengeld voor pijn, angst en verlies van levensplezier

Hoeveel smartengeld krijg je?

Dat hangt af van vier dingen: de ernst van het letsel, hoe lang de pijn en de behandeling duren, de psychische gevolgen zoals angst of een posttraumatische stressstoornis, en of er blijvende littekens of beperkingen zijn.

De belangrijkste vraag is of er iets blijvends achterblijft. Daar ligt de grens tussen twee heel verschillende reeksen.

Sinds 1 januari 2026 kijken rechters naar de Rotterdamse schaal, een ordening van smartengeldbedragen die op verzoek van de Raad voor de Rechtspraak is gemaakt.

Dit zijn indicaties en geen garanties. De schaal is een aanbeveling: geen rechter is eraan gebonden, en elke zaak is anders. Wat de uitkomst vooral bepaalt, is hoe goed je klachten zijn vastgelegd. Bekijk ook onze pagina over smartengeld bij littekens.

Is een kind gebeten?

Bij hondenbeten zijn kinderen naast bezorgers en joggers de grootste groep slachtoffers, en voor hen gelden drie dingen die je moet weten.

• De termijn loopt veel langer. Bij een minderjarig slachtoffer begint de verjaringstermijn pas op de dag na de achttiende verjaardag. Is je kind op zijn zesde gebeten, dan is er tot zijn drieëntwintigste tijd. Denk dus niet te snel dat je te laat bent.
• Een litteken groeit mee. De definitieve correctie kan vaak pas na de groei, soms tien of vijftien jaar later. Die behandelkosten zijn toekomstige schade en horen nu al in de claim, ook al maak je ze pas veel later.
• De psychische gevolgen tellen mee. Een kind dat niet meer buiten durft te spelen of dat bij elke hond verstijft, heeft echte schade. Laat dat vastleggen door de huisarts, want alleen wat in het dossier staat kun je claimen.

Zit het litteken in het gezicht, dan liggen de bedragen aanzienlijk hoger dan elders op het lichaam. Dat is bij kinderen vaak het geval.

De twee fouten die je claim geld kosten

1. Alleen de zichtbare schade claimen. De meest gemaakte fout is dat mensen alleen de wond claimen. Angstklachten, slaapproblemen en PTSS worden niet of te laat bij de arts gemeld, en komen daardoor niet in het medisch dossier. Wat niet is vastgelegd, kun je moeilijk verhalen. Meld psychische klachten dus altijd bij je huisarts, ook als ze klein lijken en ook als ze pas weken later komen.

2. Te snel akkoord gaan. Verzekeraars bieden soms snel een bedrag aan, nog voordat duidelijk is of er blijvende schade is. Wie tekent, geeft zijn toekomstige aanspraken op. Dat is definitief: blijkt een jaar later dat er een littekencorrectie nodig is of dat de angstklachten aanhouden, dan kun je daar niet meer op terugkomen. Laat elk voorstel beoordelen voordat je erop reageert.

Wat is de verjaringstermijn bij een hondenbeet?

De verjaringstermijn is vijf jaar, gerekend vanaf het moment dat je wist welke schade je had en wie daarvoor aansprakelijk is. Bij psychische klachten die later opkomen, kan dat moment dus later liggen dan de dag van de beet. Is het slachtoffer een kind, dan begint de termijn pas op zijn achttiende.

Wacht toch niet, en niet vanwege die termijn. Bewijs verdwijnt snel: de wond geneest, getuigen weten het niet meer precies, en de vraag wie de hond op dat moment onder zich had is na een jaar veel moeilijker te beantwoorden. Lees meer over verjaringstermijnen.

Wat een advocaat voor je doet

We beginnen met een gratis eerste gesprek waarin we beoordelen of de baas aansprakelijk is en welke schadeposten je kunt claimen. Daarna stellen we hem formeel aansprakelijk bij zijn verzekeraar, verzamelen we de medische en financiële stukken, en onderhandelen we over de vergoeding en over een eventueel eigen-schuldverweer.

1. Gratis eerste gesprek: we beoordelen je situatie
2. Wij stellen de aansprakelijkheid vast bij de verzekeraar
3. Wij verzamelen de medische en financiële documentatie
4. Wij onderhandelen over de schadevergoeding
5. Jij beslist: pas als je akkoord gaat, wordt een regeling definitief

Over de doorlooptijd zijn we eerlijk. Bij een eenvoudige zaak is dat soms een paar maanden. Bij blijvend letsel of psychische klachten duurt het langer, omdat de definitieve schade pas vaststaat als je medische situatie stabiel is. Komen we niet tot een akkoord met de verzekeraar, dan leggen we de zaak voor aan de rechter.

Wat kost een advocaat?

Staat de aansprakelijkheid vast, dan horen de kosten van juridische hulp bij je schade. Wij verhalen die kosten op de aansprakelijke partij, in de praktijk meestal een verzekeraar. Dat staat in artikel 6:96 lid 2 van het Burgerlijk Wetboek. Vergoedt die partij alle kosten, dan kost een letselschadeadvocaat je niets. Je krijgt dan geen rekening van ons en houdt je vergoeding volledig.

De wet spreekt van redelijke kosten. Daarom wordt getoetst of je een advocaat nodig had, en of de rekening klopt. Daarover discussieert een verzekeraar soms, en dat gesprek voeren wij. Is de aansprakelijkheid nog niet erkend, dan spreken we vooraf af wat bij jouw situatie past. En heb je een rechtsbijstandverzekering, dan regelen wij het contact daarmee.