Letselschade door medische fout

Wat is een medische fout?

Een medische fout is een fout die een redelijk bekwaam en redelijk handelend vakgenoot in dezelfde omstandigheden niet zou hebben gemaakt. Dat is de norm die de Hoge Raad in 1990 formuleerde en die sindsdien in elke zaak wordt toegepast.

Let op het dubbele karakter van die toets, want daar draaien de meeste zaken om. Het gaat er niet alleen om of je arts bekwaam is. Het gaat erom of hij in jouw situatie heeft gehandeld zoals een goede vakgenoot zou hebben gedaan. Een uitstekende arts kan op één moment een verkeerde afweging maken, en dan is dat moment de fout.

Die zorgplicht staat in de wet. Tussen jou en je behandelaar bestaat een geneeskundige behandelingsovereenkomst, en artikel 7:453 van het Burgerlijk Wetboek bepaalt dat de hulpverlener daarbij de zorg van een goed hulpverlener in acht moet nemen, in overeenstemming met de professionele standaard van zijn vak.

Voor een schadevergoeding is een fout alleen niet genoeg. Er moet ook schade zijn, en die schade moet een gevolg zijn van de fout. Dat laatste is bij medische zaken vaak het moeilijkste punt: de vraag is altijd wat er zonder de fout zou zijn gebeurd. Iemand die al ernstig ziek was, was met een tijdige diagnose misschien ook niet volledig hersteld. Wij zoeken die vraag samen met een medisch adviseur uit voordat we iets beweren.

Medische fout of complicatie? Dat onderscheid bepaalt alles

Niet elke ongewenste uitkomst na een behandeling is een fout. Artsen werken soms onder moeilijke omstandigheden en elke ingreep draagt risico's. Het verschil is juridisch beslissend.

Een complicatie is een bekende, erkende mogelijkheid die ook bij zorgvuldig handelen kan optreden. Een complicatie geeft geen recht op schadevergoeding.

Een medische fout is verwijtbaar handelen: de arts of het ziekenhuis deed iets wat een goede vakgenoot niet zou hebben gedaan, of liet na wat nodig was.

Een onafhankelijk medisch adviseur beoordeelt welke situatie op jouw zaak van toepassing is. Die beoordeling is de eerste stap in elk dossier, en wij zeggen het eerlijk als de uitkomst is dat er geen fout is gemaakt.

Voorbeelden van verwijtbaar handelen

• Een verkeerde of te late diagnose, waardoor de juiste behandeling uitbleef
• Een verkeerd uitgevoerde behandeling of operatie
• Een medicatiefout, zoals een verkeerd middel of een te hoge dosering
• Een ingreep zonder dat je goed bent geïnformeerd over de risico's en de alternatieven. Dat is een schending van de informatieplicht uit artikel 7:448 BW, en het betekent dat je niet echt hebt kunnen kiezen. Ook een technisch correct uitgevoerde behandeling kan daardoor tot aansprakelijkheid leiden.
• Verwisseling van lichaamsmateriaal in een laboratorium. Zo kende de rechtbank in Rotterdam in 2011 een vergoeding toe aan een vrouw die twee onnodige borstoperaties onderging nadat er weefsel was verwisseld.
• Een ziekenhuis dat medische informatie niet juist vastlegt of niet doorstuurt
• Blijvende littekens of cosmetische schade door een verkeerd uitgevoerde ingreep

Wie is aansprakelijk?

Dit is de vraag waar de meeste mensen op vastlopen, en het antwoord is eenvoudiger dan je denkt.

Ben je in een ziekenhuis behandeld, dan kun je het ziekenhuis aanspreken. Ook als de fout is gemaakt door een specialist die daar niet in dienst is. De wet maakt het ziekenhuis waar de behandeling plaatsvond mede aansprakelijk, alsof het zelf partij was bij de afspraak die je met je arts had. Je hoeft dus niet uit te zoeken wie van de betrokkenen de fout maakte, of die persoon in dienst was of vrijgevestigd, en met wie je precies een overeenkomst had.

Diezelfde regel geldt voor verpleeghuizen, instellingen voor geestelijke gezondheidszorg en academische ziekenhuizen.

Er is één belangrijke uitzondering. Ben je behandeld in een zelfstandig behandelcentrum, een privékliniek of een eigen praktijk, dan geldt die regel niet en moet de juiste partij wel worden aangewezen. Bij cosmetische ingrepen is dat vaak het geval. Wij zoeken dan uit met wie je welke overeenkomst had voordat er iets wordt ingediend, zodat je aansprakelijkstelling niet bij de verkeerde partij belandt.

Hoe bewijs je een medische fout?

Veel mensen beginnen niet aan een zaak omdat ze denken dat ze tegenover een ziekenhuis staan dat alle informatie heeft, terwijl zij zelf niets hebben. Dat is niet hoe het werkt.

De arts of het ziekenhuis moet meewerken aan de onderbouwing. Formeel rust de bewijslast bij jou. Maar betwist het ziekenhuis wat jij stelt, dan moet het voldoende feitelijke gegevens op tafel leggen waarmee jij je bewijs kunt opbouwen. Dat is vaste rechtspraak. Een ziekenhuis kan dus niet volstaan met "wij hebben zorgvuldig gehandeld" en de rest aan jou laten.

Wat dat niet betekent, want we beloven niets te veel: het ziekenhuis hoeft niet te bewijzen dat het goed heeft gehandeld. De bewijslast keert niet om. Maar een ziekenhuis dat zijn dossier niet op orde heeft, staat er slechter voor, niet beter.

Je medisch dossier

Daarom begint elke zaak bij het dossier. Je hebt wettelijk recht op inzage en op een afschrift, en je hulpverlener is verplicht een dossier bij te houden. Dat staat in artikel 7:454 en 7:456 van het Burgerlijk Wetboek.

Het dossier moet twintig jaar worden bewaard, gerekend vanaf de laatste wijziging erin. Bij een behandeling die jaren doorloopt, schuift die termijn dus mee. Dat is nuttig om te weten als je zaak al een tijd terug ligt: of je nog kunt beginnen, hangt niet alleen af van de verjaringstermijn maar ook van de vraag of het dossier er nog is. Die twee termijnen lopen niet gelijk.

Wij vragen het dossier voor je op, ook als je zelf al eerder een verzoek hebt gedaan dat niet is opgevolgd.

Welke schade wordt vergoed?

Je schade bestaat uit twee delen. Materiële schade dekt je werkelijke kosten en gemiste inkomsten. Immateriële schade is het smartengeld: de vergoeding voor pijn, verlies van kwaliteit van leven en psychische gevolgen, geregeld in artikel 6:106 van het Burgerlijk Wetboek.

• Inkomensverlies door langdurige uitval of blijvende beperkingen
• Extra medische kosten voor herstelbehandelingen en second opinions, plus je eigen risico
• Kosten voor thuiszorg of professionele begeleiding
• Huishoudelijke hulp, en verlies van zelfwerkzaamheid: wat je in en om het huis niet meer zelf doet
• De zorg die je naasten verlenen, ook als daar geen factuur tegenover staat
• Reiskosten en andere bijkomende uitgaven die rechtstreeks door de fout zijn ontstaan
• Kosten van psychologische hulp, als de fout je vertrouwen in behandeling heeft geschaad
• Smartengeld voor pijn, leed en verminderde kwaliteit van leven

Voor een eerste beeld van je totale schade gebruik je de letselschade berekenen tool.

Hoeveel smartengeld krijg je?

Die vraag heeft geen eigen antwoord, en dat is geen ontwijking. Een medische fout is geen letseltype maar een oorzaak. Het smartengeld hangt af van het letsel dat door de fout is ontstaan, en dat verschilt enorm: van tijdelijke klachten na een verkeerd gezette hechting tot blijvend hersenletsel na een gemiste bloeding.

Sinds 1 januari 2026 wordt rechters aanbevolen om bij het bepalen van smartengeld de Rotterdamse Schaal te gebruiken, een instrument van de Rechtspraak dat per letselcategorie een bandbreedte geeft. Het is een aanbeveling en geen wet, dus een rechter mag ervan afwijken als hij dat uitlegt. Wij kijken dus eerst naar het letsel en pas daarna naar het bedrag.

Wat de hoogte binnen die bandbreedte bepaalt: de aard en de duur van je letsel, de gevolgen voor je werk en je dagelijks leven, je leeftijd en de mate waarin de fout verwijtbaar was. Bekijk de pagina van jouw letsel voor de bandbreedte die daarbij hoort, of neem contact op; een exacte indicatie volgt altijd uit een beoordeling van je dossier.

Kun je een voorschot krijgen?

Ja, en bij medische zaken is dat vaak nodig. De discussie over de aansprakelijkheid kan lang duren, terwijl jij intussen kosten maakt en inkomen mist. Zodra de aansprakelijkheid is erkend, vragen wij een voorschot aan bij de verzekeraar van de aansprakelijke partij. Dat kan meerdere keren en het wordt later verrekend met de eindafrekening.

Welke routes zijn er naast een schadeclaim?

Een schadeclaim is niet de enige weg, en de routes staan los van elkaar. Welke bij jou past, hangt af van wat je wilt bereiken: een erkenning, een maatregel tegen de zorgverlener, of geld.

1. Een klacht bij de klachtenfunctionaris. Elke zorgaanbieder is verplicht die te hebben. Dit levert een gesprek op en soms een erkenning of een verbetering in de praktijk. Het levert geen vergoeding op.
2. Een tuchtzaak bij het Regionaal of Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg. Dit gaat over de beroepsuitoefening van de zorgverlener en kan tot een maatregel leiden. Ook dit levert geen vergoeding op, maar een tuchtrechtelijke uitspraak kan je civiele positie wel versterken.
3. Een procedure bij de geschilleninstantie. Elke zorgaanbieder is wettelijk bij zo'n instantie aangesloten. Die kan een schadevergoeding toekennen tot in ieder geval 25.000 euro, in een eenvoudige en niet kostbare procedure, met een bindende uitspraak.

Waarom die derde route een afweging vraagt. Ligt je schade duidelijk onder de 25.000 euro, dan is de geschilleninstantie vaak sneller en goedkoper dan een civiele zaak. Is je schade hoger, dan is het na een bindende uitspraak moeilijk om het restant nog bij de rechter te halen. Die keuze maak je dus vooraf en eenmalig. Wij zeggen je welke route bij jouw schade past, ook als dat betekent dat je ons niet nodig hebt.

Medische fouten bij defensie, politie en brandweer

Werk je bij defensie, politie of brandweer, dan is je rechtspositie anders dan die van een gewone werknemer. Er gelden eigen regelingen en een eigen zorgplichtnorm, en het traject loopt niet altijd via de civiele rechter. Dat vraagt om kennis van dat specifieke stelsel naast kennis van het medische aansprakelijkheidsrecht.

Hoe lang heb je de tijd?

De verjaringstermijn is vijf jaar op grond van artikel 3:310 van het Burgerlijk Wetboek. Die termijn begint niet op de dag van de behandeling, maar op het moment dat je bekend bent met de schade én met de partij die daarvoor aansprakelijk is.

Bij een medische fout is dat verschil vaak groot. Je hoort soms pas jaren later dat er iets is misgegaan: bij een second opinion, bij een volgende behandeling of doordat een klacht niet blijkt te passen bij wat je is verteld. Hoorde je het pas recent, dan kan de termijn ook pas recent zijn begonnen. Bij letsel- en overlijdensschade geldt de algemene bovengrens van twintig jaar bovendien niet, en voor een kind begint de termijn pas op zijn achttiende verjaardag.

Denk dus niet te snel dat je te laat bent. Laat het beoordelen. Lees meer over verjaringstermijnen.

Hoe pakken wij je zaak aan?

1. Een eerste gesprek over je situatie, kosteloos en zonder verplichting.
2. Je medisch dossier opvragen bij het ziekenhuis of de behandelaar. Dat is je wettelijk recht en wij regelen het.
3. Een onafhankelijk medisch adviseur laten beoordelen of er verwijtbaar is gehandeld, en of jouw schade een gevolg van die fout is.
4. De juiste partij aansprakelijk stellen en alle verdere correspondentie overnemen.
5. Alle schadeposten berekenen, ook de toekomstige, en tussentijds een voorschot aanvragen.
6. Onderhandelen, en de zaak voorleggen aan de rechtbank als er geen redelijk voorstel komt.

Wij beoordelen elk voorstel voordat je iets ondertekent: met een eindregeling is je zaak definitief afgesloten. Lees ook hoe het proces werkt.

Wat kost een advocaat?

Staat de aansprakelijkheid vast, dan horen de kosten van juridische hulp bij je schade. Wij verhalen die kosten op de aansprakelijke partij, in de praktijk meestal een verzekeraar. Dat staat in artikel 6:96 lid 2 van het Burgerlijk Wetboek. Vergoedt die partij alle kosten, dan kost een letselschadeadvocaat je niets. Je krijgt dan geen rekening van ons en houdt je vergoeding volledig.

De wet spreekt van redelijke kosten. Daarom wordt getoetst of je een advocaat nodig had, en of de rekening klopt. Daarover discussieert een verzekeraar soms, en dat gesprek voeren wij. Is de aansprakelijkheid nog niet erkend, dan spreken we vooraf af wat bij jouw situatie past. En heb je een rechtsbijstandverzekering, dan regelen wij het contact daarmee.

Waarom DLSA bij een medische fout?

Wij werken uitsluitend voor slachtoffers, nooit voor verzekeraars of zorginstellingen. Onze letselschadeadvocaten zijn aangesloten bij de Vereniging van Letselschade Advocaten (LSA) en bij de Werkgroep Artsen Advocaten (WAA), en DLSA heeft het Nationaal Keurmerk Letselschade.

Bij een medische fout is dat WAA-lidmaatschap niet een keurmerk maar de kern van het werk. De hele zaak draait om één vraag: heeft deze arts gehandeld zoals een goede vakgenoot zou hebben gedaan? Die vraag beantwoordt geen jurist alleen. Het vraagt een advocaat die een operatieverslag kan lezen, die weet welke richtlijn destijds gold en die precies de juiste vraag aan een deskundige stelt. De WAA is de vereniging waarin advocaten en artsen daaraan samen werken.

Kun je door je letsel niet makkelijk reizen, dan komen wij bij je langs. Vraag een huisbezoek aan.